My Pleasure So Far

Ζ’

2008-03-24T19:22:00.000+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΖ’Τα δέντρα είναι από κάρβουνο που η νύχτα δεν κορώνει.Χιμάει, χτυπιέται ο άνεμος, ξαναχτυπιέται ο άνεμοςΤίποτε. Μες στην παγωνιά κουρνιάζουν τα βουνάΓονατισμένα. Κι από τις χαράδρες βουίζονταςΑπ’ τα κεφάλια των νεκρών η άβυσσο ανεβαίνει…Δεν κλαίει πια ούτ’ η Λύπη. Σαν την τρελή που ορφάνεψεΓυρνάει, στο στήθος της φορεί μικρό κλαδί

ς’

2008-03-23T13:00:00.001+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣς’Ήταν ωραίο παιδί. Την πρώτη μέρα που γεννήθηκεΣκύψανε τα βουνά της Θράκης να φανείΣτους ώμους της στεριάς το στάρι που αναγάλλιαζε·Σκύψανε τα βουνά της Θράκης κα το φτύσανεΜια στο κεφάλι, μια στον κόρφο, μια μέσα στο κλάμα του·Βγήκαν Ρωμιοί με μπράτσα φοβεράΚαι το σηκώσαν στου βοριά τα σπάργανα…Ύστερα ο μέρες τρέξανε, παράβγαν στο

Ε’

2008-03-02T18:38:00.002+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΕ’Ήλιε δεν ήσουν ο παντοτινός;Πουλί δεν ήσουν η στιγμή χαράς που δεν καθίζει;Λάμψη δεν ήσουν η αφοβιά του σύγνεφου;Κι εσύ περβόλι ωδείο των λουλουδιώνΚι εσύ ρίζα σγουρή φλογέρα της μαγνόλιας!Έτσι καθώς τινάζεται μες στη βροχή το δέντροΚαι το κορμί αδειανό μαυρίζει από τη μοίραΚι ένας τρελός δέρνεται με το χιόνιΚαι τα δυό μάτια πάνε να

Δ'

2008-01-26T20:10:00.000+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΔ’Τώρα κείτεται απάνω στην τσουρουφλισμένη χλαίνηΜ’ ένα σταματημένο αγέρα στα ήσυχα μαλλιάΜ’ ένα κλαδάκι λησμονιάς στ’ αριστερό του αυτίΜοιάζει μπαξές που του ‘φυγαν άξαφνα τα πουλιάΜοιάζει τραγούδι που το φίμωσαν μέσα στη σκοτεινιάΜοιάζει ρολόι αγγέλου που εσταμάτησεΜόλις είπανε «γειά παιδιά» τα ματοτσίνοραΚι η απορία μαρμάρωσε…

Γ'

2008-01-20T17:09:00.000+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΓ’Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρήΛιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γηςΟ Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαροΚάθε βροντή ένας θάνατος καβάλα στον αέραΚάθε βροντή ένας άντρας χαμογελώντας άντικρυΣτον θάνατο –κι η μοίρα ό,τι θέλει ας πει.Ξάφνου η στιγμή ξαστόχησε κι ήβρε το θάρροςΚαταμέτωπο πέταξε θρύψαλα μες στον

Β’

2007-11-02T08:36:00.001+02:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΒ’Τώρα μες στα θολά νερά μια ταραχή ανεβαίνει·Ο άνεμος αρπαγμένος απ’ τις φυλλωσιέςΦυσάει μακριά τη σκόνη τουΤα φρούτα φτύνουν το κουκούτσι τουςΗ γη κρύβει τις πέτρες τηςΟ φόβος σκάβει ένα λαγούμι και τρυπώνει τρέχονταςΤην ώρα που μέσ’ από τα ουράνια θάμναΤο ούρλιασμα της συννεφολύκαιναςΣκορπάει στου κάμπου το πετσί θύελλα

Α'

2007-10-27T08:25:00.000+03:00

ΑΣΜΑ ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝΧΑΜΕΝΟ ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣΑ’Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιοςΠου με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρόςΚαθώς εχιόνιζε απ’ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέραςΚι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδεςΕκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικουΚαι μια σημαία πλατάγιαζε ψηλά γη και νερόΠου όπλο ποτέ σε πλάτη δεν εβάραινεΜα όλος ο κόπος τ’ ουρανούΌλος

ΕΦΤΑ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

2007-10-21T10:44:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΕΦΤΑ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΚΥΡΙΑΚΗ – Πρωί, στο Ναό του Μοσχοφόρου. Λέω: να γίνει αληθινήσαν δέντρο η ωραία Μυρτώ· και τ’ αρνάκι της, κοιτάζοντας ίσιαστα μάτια το δολοφόνο μου, για μια στιγμή, να τιμωρήσει τοπικρότατο μέλλον.ΔΕΥΤΕΡΑ – Παρουσία της χλόης και νερού στα πόδια μου. Που θα πειπως υπάρχω. Πριν ή μετά το βλέμμα που θα μ’ απολιθώσει, τοδεξί χέρι ψηλά

O ΑΛΛΟΣ ΝΩΕ

2007-10-14T18:33:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟO ΑΛΛΟΣ ΝΩΕΈριξα τους ορίζοντες μες στον ασβέστη, και με χέρι αργό αλλά σίγουρο πήρα να χρίσω τους τέσσερις τοίχους του μέλλοντός μου.Η ασέλγεια, είπα, είναι καιρός ν’ αρχίσει τώρα το ιερατικό της στάδιο, και σε μια Μονή Φωτός ν’ ασφαλίσει την υπέροχη στιγμή που ο άνεμος έξυσε λίγο συννεφάκι πάνω από τ’ ακρότατο δέντρο της γης.Κείνα που μόνος μόχθησα να βρω, για

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ή ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

2007-10-14T07:23:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ ή ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣΜονομιάς, η σκιά της χελιδόνας θέρισε τα βλέμματα των νοσταλγώντης: Μεσημέρι.Άδραξε μυτερό χαλίκι, κι αργά, με δεξιοσύνη, ο ήλιος, πάνω απ’ τονώμο της Κόρης του Ευθυδίκου, χάραξε τα πτερύγια των ζεφύρων.Το φως δουλεύοντας τη σάρκα μου, φάνηκε μια στιγμή στο στήθος τομενεξεδί αποτύπωμα, κει που η τύψη μ’ άγγιξε κι έτρεχα

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ - ΛΑΚΩΝΙΚΟΝ

2007-08-04T07:14:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΛΑΚΩΝΙΚΟΝΟ καημός του θανάτου τόσο με πυρπόληση, που η λάμψη μουεπέστρεψε στον ήλιο.Κείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξητης πέτρας και του αιθέροςΛοιπόν, αυτός που γύρευα, είμαι.Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωροΧειμώνα ελάχιστεΗ ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάςΚαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ’ ένα μικρό τριζόνι κατακυρώνειπάλι το νόμιμο του

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ - Ο ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝ

2007-07-28T19:25:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΟ ΥΠΝΟΣ ΤΩΝ ΓΕΝΝΑΙΩΝΜυρίζουν ακόμη λιβανιά, κι έχουν την όψη καμένη από το πέρασμάτους στα Σκοτεινά Μεγάλα Μέρη.Κει που μεμιάς τους έριξε το ΑσάλευτοΜπρούμυτα, σ’ ένα χώμα που κι η πιο μικρή ανεμώνα του θα ‘φτανενα πικράνει τον αέρα του Άδη(Το ‘να χέρι μπρος, έλεγες πολεμούσε ν’ αρπαχτεί απ’ το μέλλον,τ’ άλλο κάτω απ’ την έρμη κεφαλή, στραμμένη με το πλάιΣαν να

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ - Η ΑΥΤΟΨΙΑ

2007-07-15T10:01:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Η ΑΥΤΟΨΙΑΛοιπόν, εβρέθηκε ο χρυσός της λιόριζας να ‘χει σταλάξει στα φύλλατης καρδιάς του.Κι από τις τόσες φορές οπού ξαγρύπνησε, σιμά στο κηροπήγιο,καρτερώντας τα χαράματα, μια πυράδα παράξενη του ‘χε αρπάξει τασωθικά.Λίγο πιο κάτω από το δέρμα, η κυανωπή γραμμή του ορίζοντα έντοναχρωματισμένη. Και άφθονα ίχνη γλαυκού μέσα στο αίμα.Οι φωνές των πουλιών, που ‘χε

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ - Ο ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΩΡΑΙΑ

2007-07-08T08:15:00.000+03:00

ΕΞΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΟ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΩΡΑΙΑΣυχνά, στην Κοίμηση του Δειλινού, η ψυχή της έπαιρνε αντίκρυαπ’ τα βουνά μιάν αλαφράδα, μόλο που η μέρα ήταν σκληρή καιη αύριο άγνωστη.Όμως, όταν σκοτείνιαζε καλά κι έβγαινε του παπά το χέρι πάνω απότο κηπάκι των νεκρών, ΕκείνηΜόνη της, Όρθια, με τα λιγοστά της νύχτας κατοικίδια -το φύσηματης δεντρολιβανιάς και την αθάλη του καπνού από τα

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ VII

2007-06-26T07:01:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ VIIVIIΜΕΝΕΞΕΔΙΣαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρόςΑφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω τουΚι η Αττική του σιγοψιθυρίζει καλησπέραΣαν κηπουρός που τυραννιέται σκύβονταςΜέσα στα συρματόσκοινα και τις εβραίισσες πέτρεςΜα δεν ακούει το πάθος της νεραντζανθιάςΌταν φοράει τον άνεμο και γνέφει με χορτάριαΠέρα στο σέλας των πλωτών βουνώνΚι από το αχ του αμπελουργού

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ VI

2007-06-17T17:47:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ VIVIΒΑΘΥ ΓΑΛΑΖΙΟΣε μάτιασαν οι νύφες του βυθούΟι λευκές του μαΐστρου ερινύεςΑνάβοντας τη ζήλια του κορμιούΜα όταν γελάσαν οι ανυφάντρες του ήλιουΠου φιλοδόξησαν ένα καμάρι επίγειοΆξαφνα πήρες τη βαφή του απείρου.Τώρα καθώς πατάω μες στις πλαγιέςΣτα κουκουνάρια που φυσώντας έστρωσενΆνεμος γητευτής με χείλια βαθυγάλαζαΚαθώς γλιστράω στα τσάμια της κατηφοριάςΚι ανοίγω

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ V

2007-06-03T16:57:00.001+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ VVΑΝΟΙΧΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟΕύκολα που περνώ απ’ τα μάτια σου στον ουρανόΑπ’ το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσαςΑπ’ το μικρό σου δάχτυλο στου ζαφειριού το αστέριΈλπιση φήμη του φωτός έχταση απέραντηΌ,τι κοιτάω με τη ματιά με θρέφει.Ό,τι κρατάω με την αφή με θρέφειΣώμα του πόντου δροσερό ή αγέραςΓλόμπος του άπιαστου όνειρου η κρύα σαπουνόφουσκαΤη παρθενιάς σου η

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ IV

2007-05-23T08:27:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ IVIVΗ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝΙΑΣτον Αντρέα ΚαμπάΤόσο πολύ τη μέθυσε ο χυμός του ήλιουΠου έγειρε το κεφάλι της και δέχτηκε να γίνειΣιγά σιγά: η μικρή Πορτοκαλένια!Έτσι καθώς γλαυκόλαμψαν οι εφτά ουρανοίΈτσι καθώς αγγίξαν μια φωτιά τα κρύσταλλαΈτσι καθώς αστράψανε χελιδονοουρέςΣάστισαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιέςΣάστισαν πάνω οι πελαργοί και κάτω τα παγόνιαΚι όλα μαζί

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ III

2007-05-01T18:41:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ IIIIIIΚΙΤΡΙΝΟΝωρίς κοπέλες ροζακιές ρίξαν βεγγαλικέςΦωνές και χρώματα ηχεράΣτο μακρινό ξωκλήσι του πουνέντε…Χούγια και νταν! Ξεχύθηκεν απ΄τις καμπάνες ο άνεμοςΚι όλο το πέλαγο μακριά χούγια και νταν! χούγια και νταν!Βοσκάει με τρελοκαμπανάκια…Και παν αυτές τώρα γυμνές από τη μέση ως πάνωΜε αλάργα ψάθα ρώγα κρεμεζιά νάζι από στάχυΛοξό με πεταλούδα στο δεξί βυζί το

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ II

2007-04-21T09:45:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ IIIIΠΡΑΣΙΝΟΜια μαχαιριά στου μήλου τα ψαχνάΜια πίκρα στο βρακί του φρέσκου αμύγδαλουΈνα πήδημα νερού μέσα στα πράσαΚαι το κορίτσι που δεν μπήκε ακόμη ολάκερο στον έρωταΜα κρατάει μες στην ποδιά του ένα στυφό δασάκι φρούτων.Κορίτσι μου έχω στην καρδιά μια χλόη ανέγγιχτηΚαι μια βροχή νιογέννητο τριφύλλιΜα ο καταρράχτης που δεν χίμηξε είναι πιο βαθιάΠιο χαμηλάΚαι θα

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑ I

2007-04-07T11:50:00.000+03:00

ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΧΤΙΔΑIΚΟΚΚΙΝΟΤο στόμα που είναι δαίμονας μιλιά κρατήραςΦαί της παπαρούνας αίμα του καημούΠου είναι μεγάλο κίμινο της άνοιξηςΤο στόμα σου μιλάει με τετρακόσια ρόδαΔέρνει τα δέντρα λιγώνει όλη τη γηΧύνει μες στο κορμί την πρώτη ανατριχίλα.Σπουδαία του δάχτυλου ευωδιά το πάθος μου πληθαίνειτο μάτι μου ανοιχτό πονάει στ’ αγκάθιαΔεν είναι η βρύση που ποθεί των δυο στηθιών τα

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVIII

2007-03-31T18:25:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVIIIXVIIIΨηλά μ’ έναν πυρσό από στάχυα η λεβεντιάΠροχωρεί μες στα κύματα και τραγουδάει:Ω παιδιά που με νιώθετε –πατριωτάκια του ήλιουΜε βέργες και παράξενα πουλιά στα χέριαΜε χλοερές καρδιές και μάτια καθαράΠου ακούτε από τις παραλίες την ανατολή να βουίζειΖεσταίνοντας στην αγκαλιά σας ένα φως απέραντοΑπό την άκρη τ’ ουρανού ως το βάθος της καρδιάςΜε πείσμα πορφυρό –πατριωτάκια

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVII

2007-03-16T08:48:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVIIXVIIΈπαιξα με το χιόνι του ΧελμούΜαύρισα μες στης Λέσβος τους ελαιώνεςΈριξα βότσαλα λευκά σε μια Μυρτώα θάλασσαΈπλεξα πράσινα μαλλιά στης Αιτωλίας τη ράχη.Τόποι που με του φεγγαριού το αλησμονάνθιΚαι με του ήλιου τους χυμούς με θρέψατεΣήμερα ονειρεύομαι για σαςΜάτια που να σας συντροφέψουν μ’ ένα φως καλύτερο.Μάτια για έναν περίπατο καλύτεροΟι νυχτιές χαλκεύουνε στα έγκατά

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVI

2007-02-25T18:45:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVIXVIΜε τι πέτρες τι αίμα και τι σίδεροΚαι τι φωτιά είμαστε καμωμένοιΕνώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφοΚαι μας λιθοβολούν και μας φωνάζουνΑεροβάτεςΤο πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μαςΈνας Θεός το ξέρει.Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνηΒλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεταιΤα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιάν Ιδέα ολόλευκηΠου όλο παρακαλείςΚι όλο δεν

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XV

2007-02-03T11:15:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVXVΧύσε φωτιά στο λάδιΚαι φωτιά στο στήθοςΔεν είναι φρόνιμη η παλαίστρα της ψυχήςΗ τύχη παίρνει ένα παράξενο ύφος ηλιομάντισσαςΧορεύει για την άνοιξηΚι η ζάλη του Μαγιού στης φουσκοθαλασσιάς τα χαμομήλιαΣκίζει το χρόνο ανοίγει διάπλατα τα φύλλα των δρυμώνΤόσο που η καρδιά του επαίτη σφίγγεταιΤα ρόδα του πετούν αγκάθια για τους χορτασμένουςΤα ρόδα του μυρίζουν αιωνιότηταΤα ρόδα του

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIV

2007-01-20T13:05:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIVXIVΣτα χτήματα βαδίσαμε όλη μέραΜε τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μαςΠαίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερόΦρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες.Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμεΚαι κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.Μια πεταλούδα πέταξε απ ‘ τα στήθια μαςΉτανε πιο λευκήΑπ ‘ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μαςΞέραμε πως δεν ήταν να σβηστεί ποτέςΠως δε θυμότανε

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIΙΙ

2007-01-17T08:12:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIΙΙXIΙΙΑυτός ο αγέρας που χαζεύει μες στις κυδωνιέςΤο ζουζούνι αυτό που πιπιλάει τα κλήματαΗ πέτρα που ο σκορπιός φοράει κατάσαρκαΚι αυτές οι θημωνιές μέσα στ ‘ αλώνιαΠου καμώνουνται τον γίγα σε μωρά παιδιά ξυπόλυτα.Οι ζωγραφιές του ανάστα ο ΘεόςΣτον τοίχο που έξυσαν τα πεύκα τα δάχτυλά τουςΟ ασβέστης που βαστάει στη ράχη του τα μεσημέριαΚαι τα τζιτζίκια τα τζιτζίκια μες στ ’

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIΙ

2007-01-03T07:35:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIΙXIΙΜισοβουλιαγμένες βάρκεςΞύλα που πρήζονται με απόλαυσηΆνεμοι ξυπόλυτοι άνεμοιΣτα σοκάκια που κουφάθηκανΠέτρινοι κατήφοροιΟ μουγγός ο τρελόςΗ μισοχτισμένη ελπίδα.Μεγάλα νέα καμπάνεςΣτις αυλές άσπρες μπουγάδεςΣτις παραλίες οι σκελετοίΜπογιές κατράμι νέφτιΕτοιμασίες της ΠαναγίαςΠου για να γιορτάσει ελπίζειΆσπρα πανιά και γαλανές σημαιούλες.Κι εσύ στα περιβόλιαΚτήνος της

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XI

2006-11-19T11:01:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XIXIΝΑΥΤΑΚΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΟΛΙΟΥΜε όρτσα ψυχή με άρμη στα χείλιαΜε ναυτικά και με σαντάλια κόκκιναΣκαλώνει μες στα σύννεφαΠατάει τα φύκια τ’ ουρανού.Η αυγή σφυρίζει στην κοχύλα τηςΜια πλώρη έρχεται αφρίζονταςΆγγελοι! Σία τα κουπιάΝ’ αράξει εδώ η Ευαγγελίστρια!Κάτω στη γη πως καμαρώνει το αρχοντολόι του περιβολιού!Όταν γυρίζει ο αλάδανος το αχτένιστο κεφάλι τουΟι χαβούζες ξεχειλίζουνεΚι η

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ X

2006-11-11T21:31:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XXΠαιδί με το γρατσουνισμένο γόνατοΚουρεμένο κεφάλι όνειρο ακούρευτοΠοδιά με σταυρωμένες άγκυρεςΜπράτσο του πεύκου γλώσσα του ψαριούΑδερφάκι του σύννεφου!Κοντά σου είδες ν’ ασπρίζει ένα βρεμένο βότσαλοΆκουσες να σφυρίζει ένα καλάμιΤα πιο γυμνά τοπία που γνώρισεςΤα πιο χρωματιστάΒαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρουΨηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλοΚαι πέρα-πέρα ένα βαπόρι με

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ IX

2006-11-02T08:21:00.000+02:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ IXIXΟ κήπος έμπαινε στη θάλασσαΒαθύ γαρίφαλο ακρωτήριΤο χέρι σου έφευγε με το νερόΝα στρώσει νυφικό το πέλαγοςΤο χέρι σου άνοιγε τον ουρανό.Άγγελοι μ’ έντεκα σπαθιάΠλέανε πλάι στ’ όνομά σουΣκίζοντας τ’ ανθισμένα κύματαΚάτω μπατέρναν τα λευκά πανιάΣ’ απανωτές σπιλιάδες γραίγου.Μ’ άσπρα τριανταφυλλαγκάθιαΈραβες φιόγκους προσμονήςΓια τα μαλλιά των λόφων της αγάπης σουΈλεγες: Η

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ VIII

2006-10-22T18:27:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ VIIIVIII Έζησα τ’ όνομα το αγαπημένοΣτον ίσκιο της γιαγιάς ελιάςΣτον ρόχθο της ισόβιας θάλασσας.Εκείνοι που με λιθοβόλησαν δεν ζούνε πιάΜε τις πέτρες τους έχτισα μια κρήνηΣτο κατώφλι της έρχονται χλωρά κορίτσιαΤα χείλια τους κατάγονται από την αυγήΤα μαλλιά τους ξετυλίγονται βαθιά στο μέλλον.Έρχονται χελιδόνια τα μωρά του ανέμουΠίνουν πετούν να πάει μπροστά η ζωήΤο φόβητρο του

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ VII

2006-10-14T11:14:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ VIIVIIΚάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκιΣτήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλαΙδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερόΦωτιάς σουσάμια σιγοπέφτουνεΣτάχυα ψηλά λυγίζουνε τον μελαψό ουρανό.Με χείλια μπρούντζινα κορμιά γυμνάΤσουρουφλισμένα στο τσακμάκι του οίστρουΈε! Έε! Τραντάζοντας διαβαίνουν οι αμαξάδεςΣτο λάδι της κατηφοριάς τ’ αλόγατα βουλιάζουνΤ’ αλόγατα ονειρεύονταιΜια πολιτεία δροσερή με γούρνες

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ V-VI

2006-10-07T10:53:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ V-VIVΠοιο μπουμπούκι ακόμη ανέραστο απειλεί τη μέλισσαΟ άνεμος βρίσκει μια παρέα φυλλώματα κυματιστάΗ στεριά σκαμπανεβάζειΣτον αφρό των χόρτων οι μουριές ανοίγουν τα πανιάΤο τελευταίο ταξίδι μοιάζει με το πρώτο πρώτο.Ώ να σπάσουν οι πέτρες να λυγίσουνε τα θυμωμένα σίδεραΟ αφρός να φτάσει ως την καρδιά ζαλίζοντας τα θεριεμένα μάτιαΗ θύμηση να γίνει ένα κλαδάκι δυόσμου αμάραντοΚι από

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΙΙΙ – ΙV

2006-09-29T07:40:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΙΙΙ – ΙVΙΙΙ Μέρα στιλπνή αχιβάδα της φωνής που μ’ έπλασεςΓυμνόν να περπατώ στις καθημερινές μου ΚυριακέςΑνάμεσ’ από των γιαλών τα καλωσόρισεςΦύσα τον πρωτογνώριστο άνεμοΆπλωσε μια πρασιά στοργήςΓια να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι τουΝ’ ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνεςΤις παπαρούνες που θα δρέψουν οι περήφανοι άνθρωποιΓια να μην είναι άλλο σημάδι στο γυμνό τους στήθοςΑπό το αίμα

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ II

2006-09-26T08:34:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣΙΙΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΠάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχήΠάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρεςΤώρα ο ουρανός καίει απέραντοςΤα φρούτα βάφουνε το στόμα τουςΤης γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγάΚαι πλάι απ’ το νερό που στάζει συλλαβίζονταςΈνα πελώριο φυτό κοιτάει κατάματα τον ήλιο!Ποιος είναι αυτός που κείτεται στις πάνω αμμουδιέςΑνάσκελα φουμέρνοντας ασημοκαπνισμένα

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ

2006-09-22T20:23:00.000+03:00

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣΕΤΣΙ ΣΥΧΝΑ ΟΤΑΝ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΝΑΜΕΓΑΛΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΟΚΚΙΝΟ.ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΒΟΛΕΤΟ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ.ΙΔεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτουΣτον μυχό της ψυχής μου αράζει στόλος άστρων.Έσπερε φρουρέ για να λάμπεις πλάι στο ουρανίΑεράκι ενός νησιού που με ονειρεύεταιΝ‘ αναγγέλλω την αυγή από τα ψηλά του βράχιαΤα δυο μάτια μου αγκαλιά σε πλέουνε με

Η ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ

2006-09-14T22:02:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΗ ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑΠρωινό ερωτηματικόκέφι á perdre haleineΣ’ αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάςΣφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιάΠου σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο τηςΜε ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελήροδιάΠου σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο ‘Ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος

Η ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ

2006-08-31T19:26:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΗ ΠΕΝΤΑΜΟΡΦΗ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟΞύπνησες τη σταλαγματιά της μέραςΕπάνω στην αρχή του τραγουδιού των δέντρωνΏ τι ωραία που είσαιΜε τα χαρούμενα μαλλιά σου ξέπλεκαΚαι με τη βρύση που ήρθες ανοιχτήΓια να σ’ ακούω πού ζεις και πού διαβαίνεις!Ώ τι ωραία που είσαιΤρέχοντας με το χνούδι της κορυδαλλένιαςΓύρω από τις μοσκιές που σε φυσούνεΚαθώς φυσάει ο στεναγμός το πούπουλοΜ’ ένα μεγάλον

ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ

2006-08-29T20:48:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣΈταξα στην ίριδα μια γη καλύτερη μιαν εποχή γεμάτη χώμα φρέσκο από χαμομήλι αμόλυντο στα γυμνά πόδια που θυμιάζουνε με φούρια πράσινη τη λαχτάρα της νεροκορφής καθώς θαμπώνουν τους δρόμους όπου χτυπούν οι πέρδικες τη βαθιά καρδιά της ευφωνίας. Γέμισα κάτασπρα πουλιά τον άνεμο που θα πάει στα πρωινά εγκαίνια της θάλασσας!Και να τώρα που είμαστε και οι δυό μας

ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

2006-08-24T21:06:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣΌταν η μέρα τεντωθεί από το κοτσάνι της κι ανοίξει όλατα χρώματα πάνω στη γηΌταν από φωνή σε στόμα σπάσει ο σταλαγμίτηςΌταν ο ήλιος κολυμπήσει σαν ποτάμι σ’ έναν κάμπο αθέριστοΚαι τρέξει ένα πανί βοσκόπουλο των μελτεμιών μακριάΠάντα η στολή σου είναι στολή νησιού είναι μύλος που γυρίζειανάποδα τα χρόνιαΤα χρόνια που έζησες και που τα ξαναβρίσκω να

ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣ

2006-08-19T12:00:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΒΟΙΩΤΙΑΣΕδώ που η έρημη ματιά φυσάει τις πέτρες και τ’ αθάναταΕδώ που ακούγονται βαθιά τα βήματα του χρόνουΠου ανοίγουνε μεγάλα σύννεφα χρυσά εξαφτέρυγαΠάνω από τη μετόπη τ’ ουρανούΠες μου από πού ξεκίνησε η αιωνιότηταΠες μου ποιο σημάδι που πονείςΚαι ποιο το ριζικό της ελεμίνθαςΏ γη της Βοιωτίας που σε φέγγει ο άνεμοςΤι γίνηκεν η ορχήστρα των γυμνών χεριών κάτω

ΒΑΘΟΣ

2006-08-16T10:48:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΒΑΘΟΣΑρχίσαμε μια λέξη που να μη χωράει τον ουρανό αλλά να τυραννεί την άνεση του ανέμου καθώς ξεχύνεται στις χτυπημένες από την άρμη της προσδοκίας στεριές ή πάνω στα κρύα μουράγια όπου βαδίζει από αιώνες απόκληρος της λησμονιάς ο ίσκιος. Ορκισμένη χώρα! Παλιά πουλιά γεμάτα σύννεφα, πότε κατά τη δύση που χαράζει στα στήθια μας έλη ανίας, πότε κατά την ανώριμη καρδιά που

ΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

2006-08-14T19:11:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΑΝΕΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣΣε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκιαΔύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο ΑύγουστοΕίδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σουΒήμα Χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση τηςΉταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκαΗ ευχή που λαχτάρησε μέσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικούΝα τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!Ώρα της νύχτας! Κι ο

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

2006-08-13T10:50:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥΠοιος ειρμός ψυχής στις αλκυόνες του απογέματος!Ποια νηνεμία στις φωνές της μακρινής στεριάς!Ο κούκος μες στων δέντρων το μαντίλιΚι η μυστική στιγμή του δείπνου των ψαραδωνΚι η θάλασσα που παίζει με τη φυσαρμόνικαΤο μακρινό μαράζι της γυναίκαςΤης ωραίας που γύμνωσε τα στήθη τηςΌταν η θύμηση μπήκε στις φωλιέςΚι οι πασχαλιές ραντίσαν με φωτιά τη δύση!Με

ΟΛΒΙΑ ΝΤΟΝΝΑ

2006-08-10T18:46:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΟΛΒΙΑ ΝΤΟΝΝΑΣτο άστρο του Α.Πάρε μια γύρη από λαμπύρισμα παρηγοριάςΜια θέση που ν’ αστράφτει στο άπειροΨηλότερα κι από την πιο ψηλήν ελπίδα σουΌλβια Ντόννα! Κι από την άκρη του κόσμου των αχτίδωνΚύλησε με σμαράγδι αναλυτόΚύματα για τον ζέφυρο της μουσικής του νότουΚύματα για τον ζέφυρο της μουσικής που παίρνειΤην παρθενιά της νύχτας μακριάΜε ταξίδια σε σπηλιές απέραντεςΜε

ADAGIO

2006-08-05T18:01:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥADAGIOΈλα μαζί να διαφιλονικήσουμε απ’ τον ύπνο το νωχελικό προσκέφαλο που πλέει στο διπλανό φεγγάρι. Ατρικύμιστα κεφάλια και τα δυο μαζί λικνιστικά γλιστρώντας να γεμίσουμε την αμμουδιά με φύκια ή άστρα. Γιατί πολύ θα ‘χουμε ζήσει από τα δάκρυα τη μαρμαρυγή και θ’ αγαπούμε τη σωστή γαλήνη.Άγγελοι αν δεν είναι οι άγγελοι μ’ άσωτα βιολιά ν’ αναρριπίζουν τις νυχτιές μ’ αίολα

ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΓΛΑΥΚΗΣ ΘΥΜΗΣΗΣ

2006-08-04T08:27:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΓΛΑΥΚΗΣ ΘΥΜΗΣΗΣΕλαιώνες κι αμπέλια ως τη θάλασσαΚόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμησηΈλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνοΜε φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφοςΦρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνητου κόλπου των νερών Έχει ο ΘεόςΠεράσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλαΘυμάμαι τα παιδόπουλα, τους ναύτες που έφευγανΒάφοντας τα πανιά

Η ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ

2006-07-30T09:04:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΗ ΜΑΡΙΝΑ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝΈχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη – Μα που γύριζεςΟλημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσαςΑετοφόρος άνεμος γύμνωσε τους λόφουςΓύμνωσε την επιθυμία σου ως το κόκαλοΚι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της ΧίμαιραςΡιγώντας μ’ αφρό τη θύμηση!Πού είναι η γνώριμη ανηφοριά του μικρού ΣεπτεμβρίουΣτο κοκκινόχωμα όπου έπαιζες θωρώντας προς

ΠΕΡΙΦΗΜΗ ΝΥΧΤΑ

2006-07-25T08:31:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΠΕΡΙΦΗΜΗ ΝΥΧΤΑ… Στη βραγιά, κοντά στο μουσικό παράπονο της καμπύλης του χεριού σου. Κοντά στα διάφανα στήθη σου, τα ξέσκεπα δάση γεμάτα βιόλες και σπάρτα κι ανοιχτές παλάμες φεγγαριού, ως πέρα στη θάλασσα, τη θάλασσα που χαϊδεύεις, τη θάλασσα που με παίρνει και μ’ αφήνει φεύγοντας σε χίλια κοχύλια.Ορατή και ωραία γεύομαι την καλή στιγμή σου! Λέω πως επικοινωνείς τόσο καλά

ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

2006-07-23T07:38:00.000+03:00

Η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥΩΔΗ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΒγήκες από τα σωθικά της βροντήςΑνατριχιάζοντας μες στα μετανιωμένα σύννεφαΠέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχηΖήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιοΓια ν’ αντικρύσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγληΝ’ ανοιχτείτε με μια σταυροφόρο ηχώ στο πέλαγοςΘαλασσοξυπνημένη, αγέρωχηΌρθωσες ένα στήθος βράχουΚατάστιχτου απ’ την έμπνευση της όστριαςΓια να χαράξει εκεί τα σπλάχνα της η

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (ΧV - ΧXΙ)

2006-07-19T08:29:00.000+03:00

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (ΧV - ΧXΙ)ΧVΗ μαγνητική βελόνα κινδυνεύει. Όπου και να γυρίσει θαμπώνεται από το φλογοβόλο πρόσωπο της εγκάρδιας ανατολής. Πέτα λοιπόν του γυακίνθους, τρέξε πάνω από τρυγητούς αφρών προς το ευοίωνο εξαφτέρυγο άγγελμα!Η ανάσα του μέλλοντος αχνίζει έμψυχα δώρα.ΧVIΚρύψε στο μέτωπό σου τ’ άστρο που θέλησες να βρεις μέσα στο πένθος. Και μ’ αυτό προχώρησε και μ’ αυτό πόνεσε

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (ΙΧ - ΧΙV)

2006-07-17T07:32:00.000+03:00

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (ΙΧ - ΧΙV)ΙΧΕγώ δεν έκανα τίποτε άλλο. Σε πήρα όπως εσύ πήρες την αμεταχείριστη φύση και τη λειτούργησες είκοσι τέσσερις φορές στα δάση και τις θάλασσες. Σε πήρα μέσα στο ίδιο ρίγος που αναποδογύριζε τις λέξεις και τις άφηνε πέρα σαν ανοιχτά και αναντικατάστατα όστρακα. Σε πήρα σύντροφο στην αστραπή, στο δέος, στο ένστιχτο. Γι’ αυτό κάθε φορά που αλλάζω μέρα σφίγγοντας

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (Ι - VΙII)

2006-07-15T09:29:00.000+03:00

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΓΥΑΚΙΝΘΩΝ (Ι - VΙII)IΣτάσου λιγάκι πιο κοντά στη σιωπή και μάζεψε τα μαλλιά της νύχτας αυτής που ονειρεύεται γυμνό το σώμα της. Έχει πολλούς ορίζοντες, πολλές πυξίδες, και μια μοίρα που καίει ακούραστη κάθε φορά και τα πενήντα δυο χαρτιά της. Ύστερα ξαναρχίζει με κάτι άλλο – με το χέρι σου, που του δίνει μαργαριτάρια για να βρει έναν πόθο, ένα νησίδιο ύπνου.Στάσου λιγάκι πιο κοντά

ΑΙΘΡΙΕΣ (ΧΙΙ - ΧΧΙ)

2006-07-12T19:41:00.000+03:00

ΑΙΘΡΙΕΣ (ΧΙΙ - ΧΧΙ)ΧΙΙΣτο ρυάκι που λιάζεταιΣαν ημερήσιο επίθετοΜιλεί ο κορυδαλλόςΔεν ξέρει καν πως βρέθηκεΝα ζει σ’ ένα σεργιάνιΑτέλειωτοΠως ήπιε τόσες πρωινές στιγμέςΚαι σχίζει με το φέγγος τουΤην αιωνιότητα.ΧΙΙΙΑκυβέρνητη ζωήΣχεδία με χέρια που διανυχτερεύουνΑγγίζοντας τα σύννεφαΣαν πανιάΣαν θαύματαΓλάρων που υψώσαν ως εκεί την παρθενιά τουςΦέγγοντας τις ελπίδες με μικρές καρδιές ανθρώπωνΩ

ΑΙΘΡΙΕΣ (Ι – ΧΙ)

2006-07-10T21:29:00.000+03:00

ΑΙΘΡΙΕΣ (Ι – ΧΙ)Τα μυρισμένα χείλητης ημέρας φιλούσιτο αναπαυμένον μέτωποντης οικουμένης… ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣΙΌνομα δροσερό σαν να μεγάλωσε στο πέλαγοςΉ να ‘ζησε με μια γαλάζιαν άνοιξη στα στήθιαΦέρνει σιμά τον κόσμο. Κι είναι η μέραΠου άρχισε από μέσα της η ενδόμυχηΑνατολή που ξέχασε τα δάκρυαΔείχνοντας μες στους χώρους των ματιώνΓήινα θρύμματα ευτυχίας.ΙΙΟυρανός καθαρόαιμοςΔάχτυλα που τα πήρε

ΕΥΑ

2006-07-09T10:02:00.000+03:00

ΕΥΑΑφήνεσαι με κύμα στη σιωπήΠου ερημώνει την κατοικημένη ελπίδα μουΈνα δασάκι πλάι στη φωτιάΣτοίχημα των νυχτερινών ανέμωνΈνα βημάτισμα σκιάς στην όχθη της ΧίμαιραςΈνα δωμάτιοΔωμάτιο των απλών ανθρώπωνΈνα μυστικόΠλυμένο κι απλωμένο στη ματιά που θέλγειΣτη ματιά σου ή στο ύψος του ήλιου τηςΌλος μου ο βίος γίνεται μια λέξηΌλος ο κόσμος χώμα και νερόΚι όλες οι φλόγες των δαχτύλων μουΒιάζουν τα

ΕΛΙΓΜΟΣ

2006-07-08T09:28:00.000+03:00

ΕΛΙΓΜΟΣ Στα μαβιά κρόσσια της οδύνηςΣτ’ αγάλματα της αγωνίαςΣτις υγρές σιωπέςΥπάρχει ένα πρόσωποΤόσο πολύ βγαλμένο από τα δάκρυαΤόσο ακατανόητοΤόσο ζεστό στο χέρι που του γνέφειΈν’ άλλο πρόσωποΜια οπτασία με πυρσούς που σχίζει την ερήμωσηΚαβάλα η νύχτα στις οροσειρές τηςΜε άστρα σαν νοήματα που σφεντονίστηκανΆλλοτε απ’ την παιδική τους ηλικίαΚαι δίνουνε το κατευόδιο της ζωήςΕπάνω στις ανηφοριές

ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ

2006-07-07T07:02:00.000+03:00

ΚΟΙΜΩΜΕΝΗ Χαράζεται η φωνή μες στον τρεμάμενο άνεμο, και μες στα κρύφια δέντρα του εσύ αναπνέεις Είναι ξανθή κάθε σελίδα του ύπνου σου κι όπως κινάς τα δάχτυλά σου μια φωτιά σκορπίζεται Μέσα σου με παρμέν’ από τον ήλιο αχνάρια! Και ούριος πνέει ο κόσμος των εικόνων Και η αύριο δείχνει ολόγυμνο το στήθος της σημαδεμένο από το αναλλοίωτο άστρο Που νυχτώνει το βλέμμα καθώς όταν πάει να εξαντλήσει

Σ Π Ο Ρ Α Δ Ε Σ - ΕΛΕΝΗ

2006-07-05T08:12:00.000+03:00

Σ Π Ο Ρ Α Δ Ε ΣΕΛΕΝΗΜε την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα! Κατά που θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός Κατά που θ’ αφήσομε τα μάτια μας τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου επάνω στα τοπία μας Κι

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (ζ΄)

2006-07-04T08:15:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥζ’Στην άγνοια ξεκουράζεται ο ουρανός Στην κουπαστή του ύπνου ο άνθρωπος Τυχερός αιχμάλωτος μιας φλόγας που αθωώνεται γράφοντας τα’ αρχικά της στο σκοτάδι Απλωμένο σ’ άλλον κόσμο των κλειστών βλεφάρων προνομιούχο Πιο κοντά στην κλειδαριά Μεγάλου μυστικού που ανύποπτο σαλεύει προς τη λύτρωση Εφαρμόζει ο πόθος τις εικόνες του, ζωή που υπάρχει σ’ άλλη ζωή Αίμα που τρέχει από

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (ς΄)

2006-07-02T18:58:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥς’Νυχτερινό υφαντούργημαΤων κρίνων φλοίσβος που γυμνώνει τα’ αυτιά και διασκορπίζεταιΝιώθω στους ώμους της ζωής το σκίρτημα που βιάζεται ν’ αδράξειτο έργοΝιότη που θέλει άλλη μια ευκαιρία αιωνιότηταςΚαι στην εύνοια των ανέμων ρίχνει το κεφάλι της αδιαφορώνταςΥπάρχει ένα στήθος που χωράει τα πάντα, μουσική που κυριεύειστόμα που ανοίγειΣ’ άλλο στόμα – κόκκινο παιγνίδι

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (ε΄)

2006-06-25T07:43:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥε’Είναι κοντά η πτυχή του ανέμου που θροεί τον γαλάζιο τηςπεριστερεώνα – η χυμώδης πτυχήΠου ζυγίζει στο χνούδι της ερεθισμένες αιώρεςΌταν τα γέλια μυτερά σπάνε τα τσόφλια της αυγής αγγέλνονταςτο ηλιόβγαλμαΚι όλο το πρόσωπο της γης λάμπει από μαργαρίτεςΌχι, δεν είναι σήμερα η στερνή μας λέξη, δεν τελειώνει ο κόσμοςΔε λιώνει σήμερα η ελπίδα μου, με χλωρά σπαρτά γεμίζει τις

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (δ΄)

2006-06-21T19:18:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥδ’Ποιο μέταλλο να είν’ αυτό που κρυώνει τα μάτια ποια χαμένηνεότηταΠου μαζεύει το έλεος λίγων στιγμών σε μια κλωστή ασυγκίνητη – ποια να ‘ναιΔέντρα σωπάσαν, πέτρες μοιάσανε στις πέτρες, καβαλάρηδες έφυγανΨάχνουν τα μάνταλα μιας άλλης πύλης μα ποια να ‘ναι αυτήΣε ποιο καρδιόχτυπο άραγε να βρίσκεται, κλείνουν οι ελπίδεςτα παράθυρα, βραδιάζει ο πόνοςΠοιος είναι εδώ, κανείς

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (γ΄)

2006-06-20T08:35:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥγ’Πιο μακριά πολύ μακριά το πράο τραπεζομάντιλο – η συνάντησηΚαλημέρα ποταμάκι μου, είμαι μονάχος, είμαστε κι οι δυομονάχοι μαςΤα κρύσταλλα ευωδιάσανε, τώρα μας λείπει μόνο ένα καράβιΈνα μαντίλι μόνο για να διαγνώσουμε το τέλοςΓιατί τόσους φακέλους έλαβα γεμάτους σύννεφα και θύελλεςΠου διψώ ένα στόμα να μου πει: ουρανός, και να πλεύσουμε μαζίστο δέλτα των ελπίδων…Έτσι θα

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (β΄)

2006-06-17T07:41:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥβ’Υπερήφανα χόρτα, ο φίλος έχασε το φίλο του, όλα εκεί αναπαύονταιΜια σκληρή φωνή κατοίκησε σ’ αυτή την πεδιάδαΜια βουλιαγμένη σαύρα σύρθηκε στην επιφάνειαΕσείς που ήσαστε όταν κόπηκε ο λαιμός μιάς τέτοιας μέραςΠου ήσαστε, φύλλα με φύλλα, σιγοπερπατάει ο κόσμοςΣκάζουν τα φρούτα στο κατώφλι ενός λυγμούΚανείς δεν αποκρίνεται.Ώ μεθυσμένο μονοπάτι που έψαξες την

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ (α΄)

2006-06-14T22:09:00.000+03:00

ΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥLes temps est sic lair queje tremble qu’il ne finesse…ANDRÉ BRETONΣτον Ανδρέα ΕμπειρίκοΟΙ ΚΛΕΨΥΔΡΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥα’Θυμώνει ο ήλιος, ο ίσκιος του αλυσοδεμένος κυνηγάει τη θάλασσαΈνα σπιτάκι, δυό σπιτάκια, η χούφτα που άνοιξε από τη δροσιά καιμυρώνει τα πάνταΦλόγες και φλόγες τριγυρνούν ξυπνώντας τις κλειστές πόρτεςτων γέλιωνΕίναι καιρός να γνωριστούνε οι θάλασσες με τους

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

2006-06-11T16:39:00.000+03:00

ΔΙΟΝΥΣΟΣα’Με δάδες που ξενύχτησαν μες στις οργιάζουσες πλαγιές των ξανθώνορχηστρίδωνΚαι με γαλάζιους σταλακτίτες που μεγάλωσαν μέσα σε παραμύθια μεύαινεςΑντάμα με χλωρές επαύλεις που ανοίγονται στο γέλιο τους και δεβρίσκουν πρωίΜα όλα τα πυροφάνια τις τρελαίνουν στέλνοντας τις οπτασίες τουςάθικτεςΜαζί με τις υδρίες των όρθρων που συμπερπατούν φωτοσκιασμένεςμε ήλεκτροΚαι με τους πέπλους των

ΕΠΕΤΕΙΟΣ

2006-06-09T06:42:00.000+03:00

ΕΠΕΤΕΙΟΣ…even the weariest riverwinds somewhere safe to sea!Έφερα τη ζωή μου ως εδώΣτο σημάδι ετούτο που παλεύειΠάντα κοντά στη θάλασσαΝιάτα στα βράχια επάνω, στήθοςΜε στήθος προς τον άνεμοΠου να πηγαίνει ένας άνθρωποςΠου δεν είναι άλλο από άνθρωποςΛογαριάζοντας με τις δροσιές τις πράσινεςΣτιγμές του, με νερά τα οράματαΤης ακοής του, με φτερά τις τύψεις τουΑ, ΖωήΠαιδιού που γίνεται άντραςΠάντα

ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ - ΩΡΙΩΝ

2006-06-05T08:30:00.000+03:00

ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙΩΡΙΩΝα’Συμβιβάστηκε με την πικρία ο κόσμοςΔιάττοντα ψεύδη αφήσανε τα χείλιαΗ νύχτα ελαφρωμένηΑπό το θόρυβο και τη φροντίδαΜέσα μας μετασχηματίζεταιΚι η καινούρια σιωπή της λάμπει αποκάλυψη.Βρίσκομε το κεφάλι μας στα χέρια του Θεού.β΄Μια προσευχή μεταμορφώνει τα ύψη τηςΑλλάζει κοίτη ο χρόνοςΚαι γυμνούς από έγνοια επίγειαΣ’ άλλα νοήματα μας οδηγείΠου είναι ο σφυγμός του εδάφουςΤο

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΠΟΧΗ

2006-05-27T08:06:00.000+03:00

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΕΠΟΧΗΙΞέρεις την κόμη που έγραψε τον άνεμο; Τις ματιές που παραλληλίσανε το χρόνο;Τη σιωπή που ένιωσε τον εαυτό της;Αλλά είσαι εσύ μια νυχτερινή επινόηση που αρέσκεται στις βροχερές εκμυστηρεύσεις. Που αρέσκεται στο τριίστιο ξάνοιγμα του πόντου. Είσαι μια περίπτωση ακατόρθωτη που όταν ναυαγήσει βασιλεύει. Μια φανταχτερή καταστροφή είσαι…Ά! Θέλω να ρθούν τα στοιχεία που

ΕΠΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΕΠΤΑΣΤΙΧΑ

2006-05-25T07:28:00.000+03:00

ΕΠΤΑ ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΕΠΤΑΣΤΙΧΑΙΌνειρα κι όνειρα ήρθανεΣτα γενέθλια των γιασεμιώνΝύχτες και νύχτες στις λευκέςΑϋπνίες των κύκνωνΗ δροσιά γεννιέται μες στα φύλλαΌπως μες στον απέραντο ουρανόΤο ξάστερο συναίσθημα.ΙΙΕυνοϊκές αστροφεγγιές έφεραν τη σιωπήΚαι πίσω απ’ τη σιωπή μια μελωδία παρείσαχτηΕρωμένηΑλλοτινών ήχων γόησσαΜένει τώρα ο ίσκιος που ατονείΚαι η ραϊσμένη εμπιστοσύνη τουΚαι η αθεράπευτη

ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ

2006-05-18T08:18:00.000+03:00

ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΥΣΗ ΙΧαμόγελο! Η πριγκίπισσά του θέλησεΝα γεννηθεί κάτω απ’ τη δυναστεία των ρόδων!ΙΙΟ χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιώνΤα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες τουΓύρω απ’ την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλωνΟι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειεςΕνώ η αθωότηταΞεντύνεται το τελευταίο της ψέμαΓλυκιά περιπέτεια ΓλυκιάΗ Ζωή. ΙΙΙΕπίγραμμα Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φωςΠριν απ’ τον Έρωτα

ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

2006-05-10T07:44:00.000+03:00

ΚΛΙΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΙΌλα τα σύννεφα στη γη εξομολογήθηκανΤη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρεΚι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησεΤο αμετανόητο χέριΔέθηκα σ’ έναν κόμπο λύπης.ΙΙ Η ώρα ξεχάστηκε βραδιάζονταςΔίχως θύμησηΜε το δέντρο της αμίλητοΠρος τη θάλασσαΞεχάστηκε βραδιάζονταςΔίχως φτερούγισμαΜε την όψη της

ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

2006-05-07T09:42:00.000+03:00

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ ΠΡΩΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥΙΟ έρωταςΤο αρχιπέλαγοςΚι η πρώρα τωναφρών τουΚι οι γλάροιτων ονείρων τουΣτο πιο ψηλόκατάρτι του ο ναύτης ανεμίζειΈνα τραγούδιΟ έρωταςΤο τραγούδι τουΚι οι ορίζοντεςτου ταξιδιού τουΚι η ηχώ τηςνοσταλγίας τουΣτον πιοβρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένειΈνα

...

2006-05-03T20:31:00.000+03:00

τρία

2006-04-27T19:55:00.000+03:00

δύο

2006-04-25T08:53:00.000+03:00

ένα

2006-04-23T19:18:00.000+03:00